gratis webinar Aandacht voor Aanvaarding voor vrouwen in de palliatieve fase: 17 februari om 11:00 uur

Dag(en)

:

Uur(s)

:

Minute(s)

:

Second(s)

media

We bestaan allemaal uit verhalen… Soms blijft mijn (vrijwilligers)werk niet onopgemerkt en schrijft iemand er een verhaal over. Ik vind het fijn om te delen wat ik heb geleerd en ervaren, en uit te dragen waar ik voor sta en in geloof. Op deze pagina zijn die items verzameld.

Ik geloof dat spreken over de thema’s waarin ik me beweeg, kunnen bijdragen aan het oplossen van kennistekort, verminderen van ongemak en angst omtrent ziekte en dood en het verder doorbreken van het taboe op deze volkomen natuurlijke levensfase. En dat leidt tot vredige sterfbedden. Dit is mijn intentie en motivatie. Neem contact met me op als je een idee hebt voor welke vorm van media dan ook.

drempel magazine

Als zorgprofessional sloot ik mij in 2020 aan bij het Landelijk Expertisecentrum Sterven. In 2021 stond er een artikel in hun magazine DREMPEL over het 24/7 bel-team van professionele vrijwilligers.

radio-interview

In 2013 werd ik geïnterviewd door Henk Weltevreden, schrijver en radioprogrammamaker, o.a. voor de VPRO, RVU, NTR, IKON, Moslim Omroep, de Humanistische Omroep en Radio Rijnmond.

▶️ Het gedichtje waar ik over spreek in het interview, welke ik schreef toen mijn opa Warner overleed. Het is een van mijn vroegste bewustwordingen van onze sterfelijkheid.

Beeld: © Lucy Lambriex, Zie Binnenzijde

Hospice
de Liefde

In 2013 werd ik geïnterviewd voor de digitale vrijwilligersnieuwsbrief van een hospice dat haar zorg verleent vanuit boeddhistische inspiratie. Ik volgde daar in 2010 de eerste leergang vrijwillige stervensbegeleiding, wat heel waardevol bleek in mijn latere ontwikkeling tot zorgprofessional. Klik op de plusjes naast de vragen om de antwoorden te lezen.

N.B.: In verband met privacy is de gehele nieuwsbrief waarin dit artikel stond, hier niet integraal gedeeld.

Nieuwsbrief Vrijwilligers HdL - oktober 2013

Kennismaken met Ginny Warner

Als je in 10 woorden je zelf zou moeten beschrijven wat zou je dan schrijven?

Het eeuwige labeltjes plakken.. nou vooruit dan. 😉 Open, leergierig, gevoelig, empatisch, sociaal, nooit uitgeleerd, meedenkend, vriendelijk, spontaan.

Je werkt nu ook professioneel met stervenden, kan je hier wat meer over vertellen?

Via m’n jarenlange ervaringen als buddy, opleidingen en trainingen, kwam ik terecht in de palliatieve zorg. Dit was een langgekoesterde wens. Ik ben heel blij dat dit op m’n pad is gekomen. Mijn werk geeft me enorme voldoening. Ik woon in blokken van 24, 48 of 72 uur per week bij iemand in huis.

Ik heb geen partner, kinderen of huisdieren, anders had ik dit werk niet zo kunnen doen. Fulltime is geen optie, daarvoor is het te zwaar. Maar ik ben blij dat ik nog zoveel andere dingen heb die goed te combineren zijn.

Ik ben ook grafisch vormgever en ontwerp naast logo’s, huisstijlen en websites ook levensverhaalboeken en rouwdrukwerk. Dat kan samen met de persoon die gaat sterven maar ook postuum met nabestaanden natuurlijk. Zo blijft een tastbaar geschenk – een tijdslijn van iemands leven – achter voor vrienden, kinderen en kleinkinderen. Mijn kracht is om de content (tekst en beeld) in de sfeer te zetten die past bij die tijd.

Je hebt ondertussen al veel opleidingen op het gebied van stervensbegeleiding gevolgd wat zijn de 5 belangrijkste zaken die je in deze opleidingen geleerd hebt.

Het bewust worden van m’n houding, patronen en gewoontes die ik aangeleerd heb. Inzien dat deze vaak niet helpend zijn voor de stervende. Dit is zo’n vreemde gewaarwording omdat de intentie wel goed is. Maar het besef dat het vaak mijn eigen angsten zijn waarmee ik worstel en deze projecteer op de ander, is heel waardevol. Tijdens m’n trainingen en in de dagelijkse praktijk heb ik geregeld zogenaamde ‘Ahaaa!’-Erlebnissen. Dan fluit ik mezelf weer terug.

Bewustwording van het invullen voor de ander, ook zo eentje. Die is killing in het werk met stervenden. Sowieso in de zorg. De kunst om steeds weer te vragen, checken, afstemmen op wat nou echt nodig is. Ik onthoud het door het woord NIVEA. Niet de zalf, maar als afkorting voor: Niet Invullen Voor Een Ander.

Dat ‘er echt zijn’ belangrijker is dan doen. Natuurlijk is handelen – waar nodig – superbelangrijk maar er zijn momenten dat je niets anders kunt doen dan ‘er zijn’. In alle rauwheid die zich aandient. Dat voelt heel naakt. Alsof je geen tools hebt. Iemand moet alles wat hem lief is – maar dan ook alles – loslaten. Dat ziet er niet altijd mooi en sereen uit natuurlijk. Daar bij blijven in openheid en met een liefdevolle houding is mijn uitdaging. En dat is oefenen, op je bek gaan, opkrabbelen, fouten durven maken en steeds opnieuw beginnen.

Het besef dat mijn allerbelangrijkste bijdrage mijn eigen rust is. Als ik opgefokt ben, heeft de ander daar geheid last van. Goed voor mezelf zorgen is voor mij veel belangrijker geworden dan vroeger. Voordat ik bij iemand zijn huis binnenstap, probeer ik die rust in mezelf te vinden. Die is er altijd maar wordt verstoord door alle gedachten, meningen, oordelen, verhaaltjes. Mezelf terughalen naar het nu, gelijkmoedigheid opwekken, de ander zien als mezelf. Het zijn voor mij krachtige tools in het zijn bij de ander.

Echt luisteren is er ook een. Ik volgde de training Deep Listening waarbij zo’n ander luistergebied werd aangeboord dan dat ik gewend was. Luisteren doe je natuurlijk met je oren, maar luisteren vanuit je hart met compassie en gelijkwaardigheid naar de ander – steeds in verbinding met jezelf – creëert een veilige ruimte tussen jou en de ander waarin alles gezegd kan worden en waar de ander zich echt gehoord voelt. Dat was heel bijzonder en fijn. Dit wil ik steeds meer integreren in m’n leven.

Wat wil je iedere beginnende vrijwilliger meegeven?

Check je motivatie waarom je dit vrijwilligerswerk wilt doen. Durf naar jezelf te kijken, die spiegel laat jou leren. Durf fouten te maken, je bent mens, perfectie bestaat niet in deze bestaanswereld.

Niet iedereen wil praten, heb daar respect voor. Besef dat ieder zijn eigen proces heeft. Zorg even goed voor jezelf als voor de ander, zo voorkom je burnouts.

Blijf iemand zolang hij / zij ademt, zien als mens. Met dezelfde afkeer van lijden en dezelfde wens om gelukkig te zijn als jij. Probeer een rustige omgeving te houden, ook na het uiterlijke sterven. Zoals geboren worden een proces is, is sterven dat ook.

Als je nu zelf nog maar een jaar te leven zou hebben wat zou je dan absoluut doen?

Het boek ‘A Year To Live’ van Stephen Levine lezen! Hij staat hier al een tijdje in de kast en ik kom er maar niet aan toe, haha!

Ik zou meer op bezoek gaan bij m’n ouders, zusje en nichtje die in de Achterhoek wonen. Vrienden bezoeken. Ik zou meer de natuur in gaan en meer mediteren om me voor te bereiden op wat komen gaat.

Ik ben dol op de quote van Boeddha Sakyamuni: “The problem is.. We think we have time.” En zo is het echt…

vicevenus snijdt hout

Een artikel in het 5 jarig jubileummagazine van het Rotterdamse creatieve vrouwennetwerk-collectief VICEVENUS, waar ik bij aangesloten was. Mijn bedrijf, dat op dat moment in 2012 nog om grafische vormgeving draaide, heette toen Loosha.

afscheid vormgeven

In 2011 deed ik mee aan een start-up contest. Ik werkte toen nog als zelfstandig grafisch vormgever en had net de tweejarige training voor stervensbegeleider afgerond. Ik wilde deze twee vakgebieden graag combineren met elkaar en mensen ondersteunen in het vormgeven van hun afscheid middels uitvaartboekjes en levensverhalen.

buddyzorg

Als broekie van 24 jaar klopte ik aan bij de (toen nog) Rotterdamse Buddygroep op de Gaffelstraat. Ik voelde ruimte om iets belangeloos voor een ander te doen. Na enkele fusies, heet het inmiddels al geruime tijd Humanitas Buddyzorg. 

Ik kwam terecht in een groep vreselijk lieve mensen met het hart op de juiste plek. Ieder van ons liep een tijdje mee met iemand die ernstig en/of chronisch ziek is. Ik heb het buddy-zijn als heel fijn vrijwilligerswerk ervaren, waar ik ontzettend veel heb meegemaakt en geleerd, in zo’n 11 jaar tijd. Dit promofilmpje uit 2010 geeft goed weer wat het vrijwilligerswerk inhoudt.

 

Zorgnomade

Ginny Warner
Verzorgende IG3 & Stervensbegeleider

iPhone

+31 6 11 38 73 43 

E-mail

ginny@zorgnomade.nl

Volg me

Life is too short to pretend it's not...

~ Ginny Warner